Je hoeft het vuur alleen maar te ontsteken

sandra__me_in_the_kitchenIets kiezen is ook iets niet kiezen. Voor iemand die alles wil is het altijd moeilijk kiezen. En nu is het aan mij om mijn moment van La Classe te beschrijven. Ik moet iets kiezen.

En dat ga ik natuurlijk niet doen. Ik ga liever mijn eigen gang. Doe het liefst de dingen op mijn manier. En het liefst zo dat ik alles regel, en ook niets hoef te doen. Dat de zaken zich vanzelf organiseren. In een omgeving waar ik de regie heb. En de regie zo is dat mensen haar zelf in handen nemen. Zodat ik weer niks hoef te doen. Ik beken, ik ben een luie workaholic.

Het waren twee fantastische dagen ooit in Soesterberg waar wij Bloei en Meesters tijdens een tweedaagse ontdekten dat we samen mensen kunnen onderdompelen en inspireren waardoor ze zelf tot ongekende Zaken komen. Educe vertelde Aimee Mullins in haar TED die ik overal altijd laat zien, betekent To Bring Forward what’s already within.   Je hoeft het vuur alleen maar te ontsteken. Of zoals Lex Hupe me in Belgie leerde, je hoeft mensenkinderen alleen maar van de waakvlam af te halen waar ze zich zelf hebben opgezet...

Lees meer: Je hoeft het vuur alleen maar te ontsteken

   

LeerMomenten & AfterFlow

Voorgedachten

marian_visser

Zaterdagochtend vroeg.. .. Het huis slaapt nog en ik ga eindelijk achter mijn laptop zitten om mijn verhaal te schrijven. Een eerste blog. De hele week word ik al door mezelf geconfronteerd met de vraag wanneer ik nu eindelijk “mijn moment” ga beschrijven. Beslommeringen van alle dag houden me tegen… Is dat het wel echt? Zijn het niet mijn eigen onzekerheden over de vraag of ik dat wel kan? Weet ik wel op een aantrekkelijke manier inhoud te geven aan zo’n blog? Zouden mensen het wel interessant genoeg vinden. Heb ik wel wat te vertellen? Nu maar gewoon doen .. nu het in huis nog rustig is..(voor hoe lang nog… want zoonlief wordt meestal; rond deze tijd ook wakker) mijn vingers gaan snel over het toetsenbord, edit-ten komt later wel. De winst van België is groot. (Klinkt als het commentaar van een voetbaluitslag.) Mijn leermomenten zijn legio..

Goed vanaf het begin… Bijgedachten Op woensdag vertrek ik naar Denée. Later dan de rest van de groep, en ik vraag me dan ook af in welke sfeer ik zal binnenvallen. Kun je niet beter eerder vertrekken dan later aankomen? Zij hebben natuurlijk met elkaar al iets meegemaakt wat ik mogelijk moeilijk kan bijpakken. Helaas had ik een afspraak met een tandartsstoel… ’s ochtends tijdens een rondje hardlopen voelde ik nog eens goed de kou op mijn tanden en wist dat het goed was dat ik die afspraak had laten staan.. Auw … daar was werk te doen.

Met mijn verdoving nog steeds in mijn kaken rijd ik het grijze dorpje in de Ardennen binnen. Je kent ze wel grijze stenen, grijze luchten, je zou het mistroostig kunnen noemen. Alleen vandaag schijnt de zon – voor het eerst dit jaar - en midden in het dorp vind ik de prachtig verbouwde school. Via tweets had ik al begrepen dat de locatie een eerste plus was, en dit was zeker waar. Gevoel voor schoonheid, aandacht en kwaliteit sprak uit alle hoeken en gaten. Tegelijkertijd recht doen aan de geschiedenis van het gebouw…..kunst die refereert aan de vroegere rol van het gebouw. Een eerste leermoment.

3

Ik val binnen bij de start van 2 activiteiten …. een wandeling en mood-boards maken. Ik kies het eerste. Na de autorit in het zonnetje wil ik wel even van de lentelucht genieten.De overstap is groot en snel. De gesprekken die tijdens het wandelen gevoerd worden zijn snel filosofisch. Ik merk dat ik nog in een andere sfeer verblijf.. tandartsstoelen, verdoofde kaken en Belgische snelwegen. Had ik toch eerder moeten komen, zal ik wel kunnen aanhaken? Van die gedachte is echter snel niks over. De omgeving is mooi op haar eigen manier en de karavaangenoten staan stuk voor stuk open voor de ontmoeting. En het bijzondere is.. je hebt daar nu de tijd voor. Hoe vaak in je dagelijkse beslommeringen ren je door, ga je snel weer verder. Hier staan we even stil , hebben De aandacht en hebben De tijd. Sandra noemde het al slowtime.

Dim lights

Lees meer: LeerMomenten & AfterFlow

   

Liefde, Mensen & Vakmanschap

Tijdens onze mooie zoektocht in ‘La Classe’ in Denee in Belgie hebben we met elkaar de aard van de InspiratieKaravaan onderzocht aan de hand van ‘Het Identiteitsspel. Door te weten wie je bent, weet je beter wat bij je past... Zo werkt dat bij mensen maar zeker ook voor organisaties. Pas dan kun je namelijk betere keuzes maken op allerlei gebieden. Je weet waar je voor staat en wat je wilt uitstralen! Wij hebben met elkaar nagedacht ‘wie’ de InspiratieKaravaan is!  Waar we voor willen staan! Wat is nou onze IDentiteit? Wij hebben de InspiratieKaravaan weergegeven als mens. Met een mens kun je je immers verbinden. De sekse, het uiterlijk, achtergronden, waarden en gedachtengoed is samen vastgesteld. Dit is wie WIJ zijn en WAAR we voor staan… Lena La Classe. lena_la_classeWe zullen haar binnenkort op een speciale website uitgebreid aan je voorstellen. Wiarda Panman die ook mee was schrijft haar blog aan Lena! Wil je jouw organisatie ook een gezicht geven! Wij ondersteunen je graag in dat proces! Schrijf het aan Lena….

Lieve Lena,

We hebben al weer ruim een week geleden afscheid van elkaar genomen. Toch denk ik elke dag nog aan je. Ik kan nog steeds met veel plezier terugdenken aan de ontmoetingen die we hadden, direct de eerste middag en avond al. We genoten samen van het haardvuur, het uitgebreide en lekkere eten, de wijn en de goede gesprekken. Maar er was zoveel meer…Er zijn verschillende bijzondere momenten geweest. Het moment waarop ik me realiseerde dat ik helemaal echt mezelf bij jou kon zijn bijvoorbeeld. Ik gaf een zucht van verlichting toen ik dat voelde en heb dat geloof ik ook direct aan je verteld. Dim lights  Er was ook het moment waarop we spraken over wat we voor elkaar en voor de wereld om ons heen wilden betekenen en ik hier nog niet de juiste woorden voor had. Je stelde me vragen, je daagde me uit, je had geduld, je luisterde en vroeg weer opnieuw …

Lees meer: Liefde, Mensen & Vakmanschap

   

Een onderwijs-omdenk-vormgever met LEF

Iets waar van je later denkt...goh! wat geweldig dat het zo is gelopen….

yes_we_kern 

Het is 26 januari 2011 ik zie op Twitter de tweet van Bloei:
“@bloei: Inmiddels 12 mensen die meegaan naar België #creatieveKaravaan MOOOOOOI”

En daar ging ik dan! 8 februari 2011. Alleen in de auto; niet écht gekeken hoe lang te moeten rijden. Op weg naar iets onbekends bekends?! Geen idee wat te halen, te brengen. Onwijs veel zin in. Heerlijk alles op me af laten komen. Toch best tikkie gespannen. Kloppend hart terwijl ik het straatje in rijd. Sjonge, wat gaaf dat ik dit doe en ga meemaken! ‘Ze’ gaan ‘dezelfde kant’ op! Dat weet ik zeker! Nou, huppetee… moet goed komen!

Ik ben als sinds 1994 werkzaam in het (basis)onderwijs. Eerst als juf en inmiddels als onderwijsvormgever; iets wat ik altijd al was eigenlijk! Ik gaf en geef het onderwijs vorm (speel-leer-werkomgevingen ontwerpen/inrichten, met als doel: leuker maken voor het kind + makkelijker voor de leerkracht). Dit ontstaat, het gebeurt…genieten!

Zo was het ook tijdens en na (nog steeds) de inspiratiekaravaan. Een feest van herkenning. Alsof er niets was voorbereid …nou?!?!? Talentopstelling, moodboarden, lezen, koken, eten, praten, muziek luisteren/maken, wandelen, film “As it is in heaven”kijken… wat is er veel ontstaan en gebeurd en dan heb ik nog maar een deel mee gemaakt. 

Kun je nagaan! Dit is nog maar het begin!

Ik heb geprobeerd aan mijn omgeving uit te leggen wat we gingen doen (vooraf) en wat we hebben gedaan (achteraf), maar dat is lastig. Alleen daarom al zou het fijn zijn om elkaar (de reizigers) wéér te ontmoeten. We begrijpen elkaar! ‘We’ gaan ‘dezelfde kant’ op! Dat voelde ik al… Dim lights

Lees meer: Een onderwijs-omdenk-vormgever met LEF

   

Pagina 1 van 4